Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

przecież my wiemy, że nie bardzo pasujemy

do takich pytań i do braku odpowiedzi

sąsiedzi słońca, ziemi, nieba, wody sąsiedzi



tak nas zostawił na kształt znaku zapytania,

ten co przyjechał i nie pytał lecz się kłaniał,

tak układamy ręce jak nam kiedyś on ułożył,

który tu z nami w słońcu wiele szczęścia dożył



tu było wiele spraw, tysiące, taka moc,

że przegadany dzień nie starczy ani noc

a jak zamilczeć w słońcu, do księżyca grać,

i robić to po prostu, na co nas nie stać





nauczył nas ten malarz, który odkrył nam

jaki nas bawi kształtów, błysków wielki kram

wypełnić nimi można wiele pustych scen

gdzie nie ma słów, a wisi tylko barwny len



wśród pustych krzeseł i portretów białych dam

uderza w ściany mocne serce nasz tam-tam

wstawcie go w ramy, w których zimna cisza lśni

niech go zobaczy tamten, ten i ty i ty



pozwoli przyjrzeć się jak się zachowujemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy



tu było wiele spraw, tysiące, taka moc,

że przegadany dzień nie starczy ani noc,

a jak zamilczeć w słońcu, do księżyca grać

i robić to po prostu na co nas nie stać.



skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy...


Brzegi rozejdą się w dół rzeki

zerwane mosty braknie łódki

więc nie dojdziecie na brzeg morza 

co będzie brzegiem tej wędrówki,

więc pójdziesz sam zobaczysz 

w drodze jak czas powiela ludzkie twarze,

będziesz dla ziemi pożądaniem 

i dla pocisków drogowskazem



Drogą od myśli do maszyny 

drogą od łódki do okrętu

skąd idzie, że nie jesteś pewien 

wierności wymyślonych sprzętów

Gdy wchodzisz w las stajesz się 

drzewem co w twojej ciszy się rozrosło

a kiedy nurt przemierzasz łódką 

wtedy udziela ci się wiosło



Nie znajdziesz obiecanej ziemi 

od pól polarnych aż po równik

i tylko czasem będą chwile, 

że serce tak jak most zadudni

gdy ptak zawraca ku ścierniskom 

niepokój bruzd rozdajesz polom

prześcigniesz ptaka w locie myślą 

z zazdrości ptakom jest samolot



Warstwice chmur nad twoją głową, 

obłoków przeorany błękit

gdy ziemie niepokoisz ziarnem 

osiądzie ziemia w bruzdach ręki

brzegi rozejdą się w dół rzeki 

zerwane mosty braknie łódki

więc nie dojdziecie na brzeg 

morza co będzie brzegiem tej wędrówki