Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.



We śnie jesteś moja i pierwsza

we śnie jestem pierwszy dla ciebie

rozmawiamy o kwiatach i wierszach

psach na ziemi

i patkach na niebie 



we śnie w lasach są jasne polany

spokój złoty i niesłychany

pocałunki zielone jak paproć 



albo jesteś egipska królowa

jak miód słodka i mądra jak sowa

a ja jestem dla ciebie jak światło