Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.



Co za grzywa!

Strach porywa!

I paznokcie - na dwa łokcie!

Coś pół konia - coś pół kota.

Jak się zowie ta brzydota?

Ta brzydota Staś się zowie 

co rodzicom psuje zdrowie.

Przez rok nie dał pokojowej 

strzyc paznokci, czesać głowy, 

toteż postać dzisiaj zbrzydłą

gdy ukarze na ulicy

zaraz krzyczą ulicznicy:

"Staś, niegrzeczny Staś, 

Staś straszydło!"