Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.



Zmierzch wszedł cicho przez sień-

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas – 

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi, 

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem czy masz 

w oczach żal

czy może – zmierzch?



Jest między nami wiele ciszy 

i bardzo mało słów.

Słów więcej boję się usłyszeć –

powiedzieć: „Mów” ...

Nie wiem, co się za ciszą kryje –

nie wiem – czy wiedzieć chcesz.

Więc może lepiej niech okryje

słowa i ciszę zmierzch.



Zmierzch wszedł cicho przez sień –

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas –

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół ...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi,

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem, czy masz

w oczach żal

czy może – zmierzch ?