Na ulicy Słowiczej, na ulicy zmyślonej 

nie ma wcale kamienic, tylko same balkony. 

Pozawieszał je niegdyś na pozornych zawiasach 

obłąkany architekt, który nie żył w tych czasach. 

Nikt z przechodniów nie dotarł do zmyślonej ulicy - 

unikają jej szklarze i wędrowni muzycy., 

tylko księżyc zarzuca na balkony swą pełnię 

i przepływa bez cienia, niewidzialny zupełnie... 

Na balkonach są róże, a na różach słowiki. 

Róże mdleją po nocach od słowiczej muzyki, 

a to wszystko się dzieje, jakby działo się w śnie, 

a zarazem istniało poza snem jednocześnie... 

Nikt z przechodniów... 

I nie sposób odróżnić mgły od snu, 

co tak ściśle 

mgłą się staje, jak dotąd 

w żadnym innym zamyśle - 

a ty błąkasz się nocą po ulicy Słowiczej 

pełna westchnień tłumionych 

i niewiernych słodyczy 

I ku górze wyciągasz 

przezroczyste swe dłonie 

bym ukazał się tobie 

na zmyślonym balkonie - 

a tu księżyc zarzuca 

na balkony swą pełnię 

i przepływa bez cienia, 

niewidzialny zupełnie...


Wśród drzew schylonych o północy

wśród jasnych widów złego mroku

coś się przemienia w naszej mocy

ktoś się porusza z naszym krokiem



kiedy tak idziesz w szumnej szacie

a wiatr ją targa i rozwiewa

nie bój się ty nie idziesz sama

chodzą wraz z tobą wszystkie drzewa



ziemia jak echo minionych dni grające w borze

a nasze cienie wśród martwych pni wieszają zorze

dziwnie się srebrzysz aniele mój w tęczowym piórze

nade mną góry, wieżyce miast

nade mną...



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać, jasna postać

taką cię znam taką cię znam



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp,

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Miła moja chylą się żółte mlecze

w doliny napływa gór cień

cichy odwieczerz

już późno już późno już późno



Miła moja trudno z miłości się podnieść

a jeszcze ciężej od złych nowin

gdy patrzą na nas w ciemnym nowiu

chłodniej chłodniej boisz się



Nie ma się czego bać nie ma się czego bać

to tylko księżyc idzie srebrne chusty prać,

to tylko cicha trawa, trawa wśród kamieni

i wiesz ludzie ludzie są dziećmi dużemi



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam.