W kosmosie to samotność jest 

W tańcu jest jej o wiele mniej 

Lecz ta kosmiczna poświata blada 

Tanga wymaga (tanga wymaga) 



Człowiek jest złoto, srebro albo miedź 

Nie warto wszystkiego naraz chcieć 

Gdy chcesz za dużo 

Kiedy przesada 

To przytomności tango wymaga 



I jest nadzieja - jej to jest pieśń 

A życie takie jest, jakie jest 

Egzystencjalny to jest nasz taniec 

Całuję rękę 

Na pożegnanie 



Choć różnie bywa - prawda i blaga 

Tango nadziei 

Tańca wymaga (tańca wymaga)


Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.