W kosmosie to samotność jest 

W tańcu jest jej o wiele mniej
Lecz ta kosmiczna poświata blada
Tanga wymaga (tanga wymaga)

Człowiek jest złoto, srebro albo miedź
Nie warto wszystkiego naraz chcieć
Gdy chcesz za dużo
Kiedy przesada
To przytomności tango wymaga

I jest nadzieja - jej to jest pieśń
A życie takie jest, jakie jest
Egzystencjalny to jest nasz taniec
Całuję rękę
Na pożegnanie

Choć różnie bywa - prawda i blaga
Tango nadziei
Tańca wymaga (tańca wymaga)


Od słowa do słowa

narasta rozmowa -
rozmowa z kobietą bez twarzy.
Tak jak długo się znamy,
przecież wciąż rozmawiamy -
z nikim mi się dziś nie kojarzy.

Znamy się do połowy:
tylko serca. Lecz głowy...
Trudna rada, a zrobić to trzeba.
Ta ciekawość jest wściekła,
pierwszy stopień do piekła.

Od słowa do słowa
narasta rozmowa -
rozmowa pół-spojrzeń, pół-gestów.
Wstydliwa rozmowa,
niecierpliwa, niezdrowa.
Pospieszny dyskurs szelestów.

Ktoś zagłusza zza ściany,
ktoś do krzyża przybijany...
Trudna rada, a zrobić to trzeba.
Ta ciekawość jest wściekła
pierwszy stopień do piekła.

Od słowa do słowa
narasta rozmowa.
Już nie wiemy czy jej chcemy, czy nie chcemy.
Ona słodki sen przerywa,
we dnie bywa uporczywa...
Chyba nic w niej ciekawego nie powiemy.

Dla odmiany chwila ciszy -
może wreszcie ktoś usłyszy coś,
więc zrobić to trzeba.
Ta ciekawość jest wściekła,
pierwszy stopień do piekła,
lecz ostatni stopień do nieba.