Wśród drzew schylonych o północy

wśród jasnych widów złego mroku

coś się przemienia w naszej mocy

ktoś się porusza z naszym krokiem



kiedy tak idziesz w szumnej szacie

a wiatr ją targa i rozwiewa

nie bój się ty nie idziesz sama

chodzą wraz z tobą wszystkie drzewa



ziemia jak echo minionych dni grające w borze

a nasze cienie wśród martwych pni wieszają zorze

dziwnie się srebrzysz aniele mój w tęczowym piórze

nade mną góry, wieżyce miast

nade mną...



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać, jasna postać

taką cię znam taką cię znam



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp,

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Miła moja chylą się żółte mlecze

w doliny napływa gór cień

cichy odwieczerz

już późno już późno już późno



Miła moja trudno z miłości się podnieść

a jeszcze ciężej od złych nowin

gdy patrzą na nas w ciemnym nowiu

chłodniej chłodniej boisz się



Nie ma się czego bać nie ma się czego bać

to tylko księżyc idzie srebrne chusty prać,

to tylko cicha trawa, trawa wśród kamieni

i wiesz ludzie ludzie są dziećmi dużemi



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam.


O te jeziora, co wokół rozlane.

Borów i lasów i ciszy potęga.

To co się kocha, na zawsze zostaje.

Otwarta przed nami do czytania księga.



Zosia w ogrodzie - anielska czy ziemska.

I ta siła zwiewna - stała czy ulotna.

Spojrzał Tadeusz, zgubił się nie wie -

Widział czy się zdawało, że wybraną spotkał.



Gerwazy, Protazy, Kusy albo Sokół

Nie masz zgody mopanku, spory na co dzień

Soplicowie, Horeszkowie, a Moskal na karku.

Dziwnie zadumany Ksiądz Robak Dobrodziej.



Kłócą się i kochają

Polują i ucztują

Nad życie wolność cenią

Godzą się i spiskują



Ksiądz Robak mówi: posprzątać, oczyścić

Dom przygotować - to cnoty przybędzie

A Sędzi na to - zrobić powstanie.

"Ja z synowcem na czele i jakoś to będzie".



Kłócą się i kochają...



Jankielu, twój koncert kogóż nie poruszy,

Dąbrowski urzeczony, wzruszony głęboko.

Młodzi przy szablach - a oddech wstrzymany.

Rok niezapomniany - wolne Soplicowo.



Kłócą się i kochają...



Poloneza czas zacząć podłóg praw pierwszeństwa.

Kochajmy się wszyscy - niech wokół rozbrzmiewa.

Może to ostatni polonez lub pierwszy.

Co nie przyszło łatwo - uszanować trzeba.