Wśród drzew schylonych o północy

wśród jasnych widów złego mroku

coś się przemienia w naszej mocy

ktoś się porusza z naszym krokiem



kiedy tak idziesz w szumnej szacie

a wiatr ją targa i rozwiewa

nie bój się ty nie idziesz sama

chodzą wraz z tobą wszystkie drzewa



ziemia jak echo minionych dni grające w borze

a nasze cienie wśród martwych pni wieszają zorze

dziwnie się srebrzysz aniele mój w tęczowym piórze

nade mną góry, wieżyce miast

nade mną...



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać, jasna postać

taką cię znam taką cię znam



błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp,

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Miła moja chylą się żółte mlecze

w doliny napływa gór cień

cichy odwieczerz

już późno już późno już późno



Miła moja trudno z miłości się podnieść

a jeszcze ciężej od złych nowin

gdy patrzą na nas w ciemnym nowiu

chłodniej chłodniej boisz się



Nie ma się czego bać nie ma się czego bać

to tylko księżyc idzie srebrne chusty prać,

to tylko cicha trawa, trawa wśród kamieni

i wiesz ludzie ludzie są dziećmi dużemi



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam



Błękitne szerokie okna

i jasne smugi od lamp

i twoja postać jasna postać

taką cię znam taką cię znam.


Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.

Bezprzyczynny mój dzień,

bezsensowny mój wiek

i te ślady bezładnych moich kroków po ziemi



Jeśli chce mogę spać,

jeśli chce mogę wstać,

siąść przy oknie z gazetą z zeszłego tygodnia.

Albo iść w senność dnia,

wtedy inny nie ja,

siedząc w oknie zobaczy dalekiego przechodnia.



Czy to dobrze, czy źle

tak usypiać we mgle,

szeptać wieści pośnieżne, podzwonne, spóźnione.

Czy to dobrze, czy źle,

snuć się cieniem na tle

kołującej śnieżycy i epoki przyćmionej.



Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.