Wszystko co piękne jest przemija 

wykwint i zbrodnie dawnych czasów 

skrzętnie zebrane po muzeach 

niedbale śpiące na katedrach 

gotyk płynący z kolumn lasu 



Szlachetne miasta, ras przypływy 

siwe paryże czy marsylie żółtawe 

prędko trzeba żegnać 

wszystko co piękne i szczęśliwe 

wątłą przychylność zyska nieba 

i może trwać tak krótką chwilę 



Trwałość czym jest na świecie trwałość 

tym czym brzęczenie kastanietów 

i w wieczne nie oblecze ciało 

nic na tej ziemi dłoń niczyja 

i dla kilofów i poetów 

wszystko co piękne jest przemija 



Wszystko co piękne jest przemija 

wszystko co piękne jest zostaje 



Choć nawet czas i ten przeminie 

ludzie okrzyki drzewa burze 

śmieszne materie nieulękłe 

zwierzęta kwiaty na polanie 

wszystko przemija co jest piękne 

wszystko co piękne jest zostaje 



Śmieszne materie nieulękłe 

zwierzęta kwiaty na polanie 

wszystko przemija co jest piękne 

wszystko co piękne jest


Zmierzch wszedł cicho przez sień-

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas – 

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi, 

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem czy masz 

w oczach żal

czy może – zmierzch?



Jest między nami wiele ciszy 

i bardzo mało słów.

Słów więcej boję się usłyszeć –

powiedzieć: „Mów” ...

Nie wiem, co się za ciszą kryje –

nie wiem – czy wiedzieć chcesz.

Więc może lepiej niech okryje

słowa i ciszę zmierzch.



Zmierzch wszedł cicho przez sień –

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas –

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół ...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi,

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem, czy masz

w oczach żal

czy może – zmierzch ?