Zmierzch wszedł cicho przez sień-

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas – 

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi, 

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem czy masz 

w oczach żal

czy może – zmierzch?



Jest między nami wiele ciszy 

i bardzo mało słów.

Słów więcej boję się usłyszeć –

powiedzieć: „Mów” ...

Nie wiem, co się za ciszą kryje –

nie wiem – czy wiedzieć chcesz.

Więc może lepiej niech okryje

słowa i ciszę zmierzch.



Zmierzch wszedł cicho przez sień –

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas –

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół ...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi,

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem, czy masz

w oczach żal

czy może – zmierzch ?



Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.

Bezprzyczynny mój dzień,

bezsensowny mój wiek

i te ślady bezładnych moich kroków po ziemi



Jeśli chce mogę spać,

jeśli chce mogę wstać,

siąść przy oknie z gazetą z zeszłego tygodnia.

Albo iść w senność dnia,

wtedy inny nie ja,

siedząc w oknie zobaczy dalekiego przechodnia.



Czy to dobrze, czy źle

tak usypiać we mgle,

szeptać wieści pośnieżne, podzwonne, spóźnione.

Czy to dobrze, czy źle,

snuć się cieniem na tle

kołującej śnieżycy i epoki przyćmionej.



Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.