Zmierzch wszedł cicho przez sień-

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas – 

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi, 

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem czy masz 

w oczach żal

czy może – zmierzch?



Jest między nami wiele ciszy 

i bardzo mało słów.

Słów więcej boję się usłyszeć –

powiedzieć: „Mów” ...

Nie wiem, co się za ciszą kryje –

nie wiem – czy wiedzieć chcesz.

Więc może lepiej niech okryje

słowa i ciszę zmierzch.



Zmierzch wszedł cicho przez sień –

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas –

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół ...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi,

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem, czy masz

w oczach żal

czy może – zmierzch ?



Znów wędrujemy ciepłym krajem 

Malachitową łąką morza 

Ptaki powrotne umierają 

Wśród pomarańczy na rozdrożach 



Na fioletowo-szarych łąkach 

Niebo rozpina płynność arkad 

Pejzaż w powieki miękko wsiąka 

Zakrzepła sól na nagich wargach... 



A wieczorami w prądach zatok 

Noc liże morze słodką grzywą 

Jak miękkie gruszki brzemieje lato 

Wiatrem sparzone jak pokrzywą 



Przed fontannami perłowymi noc 

Winogrona gwiazd rozdaje 

Znów wędrujemy ciepłą ziemią 

Znów wędrujemy ciepłym 

Krajem 

Malachitową łąką morza 

Ptaki powrotne umierają 

Wśród pomarańczy na rozdrożach 



Znów wędrujemy ciepłym krajem 

Malachitową łąką morza 

Ptaki powrotne umierają 

Wśród pomarańczy na rozdrożach 



Przed fontannami perłowymi noc 

Winogrona gwiazd rozdaje 

Znów wędrujemy ciepłą ziemią 

Znów wędrujemy ciepłym 

Krajem 

Malachitową łąką morza...