Świat się stworzył

sam ze siebie 

ogromnym skupieniem woli

stworzył się szybko 

w sobotę wieczór,

a wypoczywał powoli.



Siedem dni z rzędu 

leżał bez ruchu

i gapił się w białą ścianę

i siedemdziesiąt

siedem lat z rzędu

nie wiedział co jest grane.



Świat się stworzył...



Nie był szczęśliwy

z tego co stworzył

poprawiał wszystko i zmieniał

i tydzień w tydzień 

w sobotę wieczór

naprawiał dzieło stworzenia



Choć się niektórym 

może wydawać

że nazbyt często świętuje

sam się wymyślił, 

sam zaplanował

i sam się zlikwiduje



Świat się stworzył...

 



Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.