Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorza Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Szkoda, że 

stało się, 

szkoda, że 

nie ma, że 

- ech, próżna mowa. 

Norwid - ten 

pisałby, 

Tycjan i 

Rembrandt, i 

Loon by malował 

Ręce jak 

miękki sen, 

oczy jak.. 

czy ja wiem? 

Wiadomo - oczy! 

Anioł szedł, 

szedł przez mgłę, 

mówię - tak! 

A on - nie! 

I zauroczył. 

Teraz co? nonny-ho! 

Kruchy świat, kruche szkło. 

Teraz co? nonny-ho! 

Kruchy świat, kruche szkło. 

No i łzy - 

a! to ty? 

Szkoda mi, 

byłyby 

i brzoskwinie. 

Biały ptak, 

a tu tak: 

czarny mak, 

ciemny smak - 

jak po winie. 

Teraz co? ... 

... maski i instrumenty... 

  

Na cóż mi 

kwiaty i 

szmaragd, 

gitara 

i okręty.


Świat się stworzył

sam ze siebie 

ogromnym skupieniem woli

stworzył się szybko 

w sobotę wieczór,

a wypoczywał powoli.



Siedem dni z rzędu 

leżał bez ruchu

i gapił się w białą ścianę

i siedemdziesiąt

siedem lat z rzędu

nie wiedział co jest grane.



Świat się stworzył...



Nie był szczęśliwy

z tego co stworzył

poprawiał wszystko i zmieniał

i tydzień w tydzień 

w sobotę wieczór

naprawiał dzieło stworzenia



Choć się niektórym 

może wydawać

że nazbyt często świętuje

sam się wymyślił, 

sam zaplanował

i sam się zlikwiduje



Świat się stworzył...

 



Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

przecież my wiemy, że nie bardzo pasujemy

do takich pytań i do braku odpowiedzi

sąsiedzi słońca, ziemi, nieba, wody sąsiedzi



tak nas zostawił na kształt znaku zapytania,

ten co przyjechał i nie pytał lecz się kłaniał,

tak układamy ręce jak nam kiedyś on ułożył,

który tu z nami w słońcu wiele szczęścia dożył



tu było wiele spraw, tysiące, taka moc,

że przegadany dzień nie starczy ani noc

a jak zamilczeć w słońcu, do księżyca grać,

i robić to po prostu, na co nas nie stać





nauczył nas ten malarz, który odkrył nam

jaki nas bawi kształtów, błysków wielki kram

wypełnić nimi można wiele pustych scen

gdzie nie ma słów, a wisi tylko barwny len



wśród pustych krzeseł i portretów białych dam

uderza w ściany mocne serce nasz tam-tam

wstawcie go w ramy, w których zimna cisza lśni

niech go zobaczy tamten, ten i ty i ty



pozwoli przyjrzeć się jak się zachowujemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy



tu było wiele spraw, tysiące, taka moc,

że przegadany dzień nie starczy ani noc,

a jak zamilczeć w słońcu, do księżyca grać

i robić to po prostu na co nas nie stać.



skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy

skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd idziemy...