Różo wiatrów, różo losu

oddal od nas wichry mściwe

ocal okręt z fal chaosu

daj powrócić nam szczęśliwie



Spadnie zasłona, los nieznany

czy burza będzie czy pogoda

i jesteś sam w łódeczce małej

i jesteś sam na środku morza



Bezmiar przestworzy, oceanu

człowiek jak kreska, punkt maleńki

zachowaj Panie go od ciosu

od fali wielkiej, obojętnej



Wiatr zawsze dmie

kędy sam chce

powiewa tam

gdzie woli sam

i szumi tu

gdzie dobrze mu.



Stacyjka Zdrój, miasteczko przy niej _

a nad miasteczkiem widzę tym,

jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.

Jak niziuteńko niebo płynie,

na którym imię twe pisze dym.



Na rynku zawsze ludniej,

gdy targ przy starej studni.

U wrót plebanii drzemie dziad

i kasztanami sypie wiatr.



Wciąż wracam na stacyjkę białą

pociągiem, który lato wiózł.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.

Wesołych brzóz go sześć witało -

sześć go żegnało zmartwionych brzóz.



Ze stacji droga krótka –

zielona stara furtka

zaskrzypi cicho : „Jak się masz –

podobną kiedyś znałam twarz”.



A potem sień – ktoś drzwi odmyka –

głosy wzruszone, twój i mój.

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój .

A potem cień i wszystko znika,

i już umyka Stacyjka Zdrój.