Różo wiatrów, różo losu

oddal od nas wichry mściwe

ocal okręt z fal chaosu

daj powrócić nam szczęśliwie



Spadnie zasłona, los nieznany

czy burza będzie czy pogoda

i jesteś sam w łódeczce małej

i jesteś sam na środku morza



Bezmiar przestworzy, oceanu

człowiek jak kreska, punkt maleńki

zachowaj Panie go od ciosu

od fali wielkiej, obojętnej



Wiatr zawsze dmie

kędy sam chce

powiewa tam

gdzie woli sam

i szumi tu

gdzie dobrze mu.



Gdy w czasie słoty 

wicher i grzmoty, 

słońce nie świeci, 

deszcz jakby z rynny 

to w domu dzieci 

siedzieć powinny, 

lecz Grześ inaczej 

tę rzecz tłumaczy.

Mamy nie pyta, 

parasol chwyta 

i w deszcz po dworze 

zmyka jak może, 

a wiatr powiewa 

aż zgina drzewa, 

w parasol dyma. 

Grześ mocno trzyma 

więc go do góry 

niesie pod chmury.

Grześ z parasolem 

leci nad polem, 

już o obłoki 

zbił sobie boki, 

czapka rogata 

nad nim ulata 

już ich wysoko 

nie dojrzy oko

Grześ w górze znika, 

nie ma psotnika.

Nazajutrz rano 

wszędzie szukano, 

trudno rzec śmiało, 

co się z nim stało, 

bo kara Boża 

tam gdzie swawola 

nie ma Grzegorza 

ni parasola.