Różo wiatrów, różo losu

oddal od nas wichry mściwe

ocal okręt z fal chaosu

daj powrócić nam szczęśliwie



Spadnie zasłona, los nieznany

czy burza będzie czy pogoda

i jesteś sam w łódeczce małej

i jesteś sam na środku morza



Bezmiar przestworzy, oceanu

człowiek jak kreska, punkt maleńki

zachowaj Panie go od ciosu

od fali wielkiej, obojętnej



Wiatr zawsze dmie

kędy sam chce

powiewa tam

gdzie woli sam

i szumi tu

gdzie dobrze mu.



Płyń, póki jeszcze krew śpiewa we skroniach

płyń w dal nieznaną, za nic miej lamenty

szukaj przygody w tajemnych ustroniach

i płyń z ochotą na morskie odmęty

Nie wiedząc wcale, gdzie teraz dopłynę

żagiel wichrowi podałem rozpięty

i na szerokość zmierzyłem głębinę

i wypłynąłem na morskie odmęty



Widziałem dzikie i piękne krainy

w niejednym przyszło mi tonąć odmęcie

wspominam wszystkie spotkane dziewczyny

ich cień unoszę na swoim okręcie



Szukaj przygody, nim wszystko przeminie

niech cię nie trwożą najdziksze odmęty

znajdziesz tam bajkę w odległej krainie

i wszystkie morza, i sny, i okręty



Choć zda się czasem, że niegdyś tam byłeś

brzegiem znikomym w bezkresów przezroczu

brzegiem, skąd okręt swój biały odbiłeś

i że sam siebie straciłeś już z oczu



Szukaj przygody, nim wszystko przeminie

niech cię nie trwożą najdziksze odmęty

znajdziesz tam bajkę w odległej krainie

i wszystkie morza, i sny, i okręty



Szukaj przygody...