Różo wiatrów, różo losu

oddal od nas wichry mściwe

ocal okręt z fal chaosu

daj powrócić nam szczęśliwie



Spadnie zasłona, los nieznany

czy burza będzie czy pogoda

i jesteś sam w łódeczce małej

i jesteś sam na środku morza



Bezmiar przestworzy, oceanu

człowiek jak kreska, punkt maleńki

zachowaj Panie go od ciosu

od fali wielkiej, obojętnej



Wiatr zawsze dmie

kędy sam chce

powiewa tam

gdzie woli sam

i szumi tu

gdzie dobrze mu.



Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.

Bezprzyczynny mój dzień,

bezsensowny mój wiek

i te ślady bezładnych moich kroków po ziemi



Jeśli chce mogę spać,

jeśli chce mogę wstać,

siąść przy oknie z gazetą z zeszłego tygodnia.

Albo iść w senność dnia,

wtedy inny nie ja,

siedząc w oknie zobaczy dalekiego przechodnia.



Czy to dobrze, czy źle

tak usypiać we mgle,

szeptać wieści pośnieżne, podzwonne, spóźnione.

Czy to dobrze, czy źle,

snuć się cieniem na tle

kołującej śnieżycy i epoki przyćmionej.



Senność gęsta jak śnieg i krążąca jak śnieg

zasypuje śnieżnemi płatkami sennemi.